رنجشها

به واقع این 13 سال نبرد فقط با رنجش همراه بوده؛ یک دسته رنجشهایی بودند که رضا به الناز تحمیل کرده و یک دسته رنجشهایی بودند که الناز به رضا تحمیل کرده.
اول از همه رنجشهایی که رضا با الناز تحمیل کرده.
1- چرا در خواسگاری پایداری نکردی و فرار کردی
2- چرا در دانشگاه منو نمیدیدی و مخفی میشدی
3- چرا قول دادی اگه جایزه بگیرم می آیی ولی نیامدی
4- چرا آگاه بودی از اتفاق روزنامه ها بیشتر تلاش نکردی و منو با سرنوشت تنها گذاشتی
5-چرا وقتی بواسطه روزنامه ها دنیا رو سرم خراب بود تو نمک به زخمهای میریختی
6- چرا ادبیات صحبت کردنت با من همیشه با زخم بود
7-
8-
و چراهایی که من آگاه نیستم پس خالیست تا تو پر کنی

رنجشهای رضا از الناز
1-چرا محکومم کردی به دقیقه ها شنیدن فحش خواهر ومادر
2-چراوقتی اولین بار از طریق پدرت خواسگاری کردم از اریکه انتقام پایین نیومدی
3- چرا حقیقت رضا را به پدرت نگفتی که پدرت در بار دوم همانند یک شهوت پرست باهام برخورد کنه
4- چرا با عکسهات جلفی که در اینترنت به اشتراک میگذاشتی رگ به گردنم میزدی
5- چرا اون روز که پسر عمم شده بودی از خودت دفاع نکردی و سکوت کردی
6- و از همه مهمتر چرا اینقدر دیر بزرگ شدی

درسته ما چیزی از هم نداریم جز رنجش و بارها رنجش ولی اون چیزیکه ما رو پایدار نگه داشته احساس درونی بوده که امروز تبدیل شده به آگاهی
الناز باور کن دل دادگی تو به رضا اگاهانه بود چراکه به خمیر مایه سرشتی رضا رسیده بودی .ولی من بد بخت 13 سال جنگیدم با احساسم چراکه عقل درستی سرشت تو را کتمان میکرد.
در این 13 سال دوتا خاطره خوب میتوان بازگو کنم
اولی خواسگاری سر کلاس
دومی بستن صفحه اینستاگرامت
شاید باورت نشه بعد قبولی تو فوق لیسانس هیچ وقت اینقدر احساس خوشی نداشته ام که تو با بستن صفحت بهم دادی

و بازم تاکید: سعی کن احساسات نا آگاهانه را تبدیل به آگاهی کنی . به جرات به یک کران بی کران برخورد میکنی

در نهایت بوسه بی منت